فیلترهای جستجو

درساژ

درساژ (حرکات نمایشی اسب های تربیت شده)، که در آن کیفیت ارتباط میان سوارکار و اسب سنجیده می شود. این مسابقات در زمین هایی مستطیل شکل به طول 60 متر و عرض 20 متر برگزار می شوند، و سوارکاران به ترتیب در زمین حاضر شده و برنامه های خود را اجرا می کنند. این برنامه ها می توانند مشخص شده یا آزاد باشند. داوران بر اساس تکنیک و دقت سوارکار و همچنین اطاعت و حرکات اسب و ارتباط میان آن دو، قضاوت کرده و بین صفر تا ده امتیاز می دهند. سوارکار باید سعی کند حرکاتش برای هدایت اسب تا حد امکان مخفی باشد و دیده نشود، به طوری که احساس شود ارتباط میان آن دو توسط تِلِپاتی انجام می گیرد. این کار ممکن است به نظر تماشاگران بسیار آسان بیاید، در حالی که نتیجه ی تلاش چندین سال می باشد.
تاریخچه درساژ به روم و یونان باستان بر می گردد. درساژ با حرکات رزمی ای که به موفقیت سربازان سواره بسیارکمک می کرد، شروع شد. در قرون وسطی چون سواره نظامان به زره های سنگین متوسل شده بودند و در جنگ، خود و اسبشان را با زره های سنگین می پوشاندند، از هنر درساژ دور ماندند. شاید بتوان ادعا کرد که به واسطه همین دوری از درساژ بود که در قرن پانزدهم تربیت اسب ها بر پایه زور و تنبیه انجام می شد اما با روی کار آمدن هفت تیر و تفنگ در جنگ ها و ناکامی در تربیت اسب های خوب جنگی بود که به مانورهای رزمی (درساژ) توجه دوباره شد و چون زره های سنگین وزن مانع نشانه گیری سواران از فواصل دور می شد و لازم بود سوارکاران در جنگ تیز و بز بر اسب هایشان بنشینند و مسلط باشند و با دشمن بجنگند هر سوارکار باید خوب سواری در جنگ یا همان درساژ را یاد می گرفت.
درساژ مدرن در دوره رنسانس وقتی که نجیب زاده ای ناپلی به نام "فدریکو گریسون" آکادمی سواری را در سال 1532 میلادی در شهر ناپل تأسیس کرد، شکل گرفت. از همین جا سواری در محوطه محصور پایه ریزی شد. در دوره ویکتوریا تکمیل مراحل آموزش اسب و سوار سال ها به طول می انجامید و کتب مختلفی از سوارکاران و مربیان نوشته شد. اولین دست نوشته های آموزشی مبنی بر اصول اولیه درساژ کلاسیک در کتاب زنوفون دیده می شود که اساس آموزش بر پایه مهربانی با اسب و دادن پاداش است. در مدارس سواری حرکاتی به اسب آموزش داده می شد که در بالای زمین و در هوا انجام می شد تا سوارکاران در جنگ ها بتوانند از موانعی که آنها را محاصره کرده است فرار کنند و یا به راحتی عبور نمایند.
مسابقات درساژ برای نخستین بار در سال 1912 در لیست بازی های المپیک دراستکهلم قرار گرفت. در قرن بیستم بود که آلمان از فرانسه پیشی گرفت و به عنوان بهترین تیم درساژ جهان شناخته شد. امروزه از مدارس قدیم که درساژ کلاسیک تدریس می کردند، فقط کادر سیاه در سومور - مدرسه سواری اسپانیا در وین - مدرسه آموزش هنر سوارکاری سلطنتی آندلوسی در جرز و مدرسه هنرهای سواره پرتغال در لیسبون باقی مانده است و فقط تعداد اندکی از مربیان در حفظ و نگهداری این هنر به شیوه قدیم می کوشند.