فیلترهای جستجو

نینجوتسو

از تحقیقات بدست آمده عقیده بر این است كه هنر رزمی نینجوتسو با قدمت 800 ساله ریشه در قلب تاریخ كهن سرزمین چین و ژاپن دارد. نینجوتسو چكیده ای از كلیه ایده ها و مفاهیم عینی حفاظت از خود كه از طریق تمرینات رزمی میسر می گردد، می باشد.
نینجوتسو در لغت به معنای هنر پنهانی است كه شیوه ای برای دفاع از خویشتن و رسیدن به مهارت های ویژه رزمی برای غلبه بر دشمن به وجود آمده است. نینجوتسو ریشه در اثر کلاسیک نظامی چینی یعنی «سان تزو» دارد که توسط سان وو استراتژیست معروف سده پنجم پیش از میلاد به رشته تحریر درآمده است. این اثر(سان تزو ) در قرن ششم میلادی وارد ژاپن شد و به طور دقیق توسط دربار سلطنتی و خانواده های متخاصم مورد بررسی قرار گرفت.
عقاید و نظرات فراوانی از شروع و گسترده شدن این هنر رزمی در جهان وجود دارد. در قرن ششم میلادی و همزمان با ورود سان تزو، بودیسم نیز وارد ژاپن شد و منجر به درگیری بین كسانی كه می خواستند بودیسم را به صورت یك مذهب رسمی درآورند و كسانی كه از (شینتوایسم) به عنوان مذهب ملی آن دوران طرفداری می كردند شد. نینجاهای ژاپنی که از طرفداران بودیسم بودند، یاغی نام گرفتند، آنها در اوایل قرن هفتم برای فرار از شكنجه مذهبیون و كشته شدن توسط نیروهای سلطنتی به كوهستان های نزدیك كیوتو - جنگل ها و كوه های سوزوكا - رفتند.
آنها فلسفه عارفانه خود را بر پایه ی واقع بینی عملی پایه گذاری كردند و برای حمایت از خود دانش و تمرین هنرهای رزمی و استراتژی نظامی را با ترس روانی و قدرت های اسرارآمیز تركیب كردند تا بتوانند با نیروهای نظامی كم خود در دل دشمنان ترس ایجاد كنند. نینجاها بعدها (یامابوشی یا زاهدان كوهستان) نام گرفتند.
پس از آن نینجاها در گروه های کوچک با در پیش گرفتن روش های کاملاً سری جنگی تا قرن نوزدهم خود را به عنوان نیرویی بسیار با نفوذ در کشور ژاپن مطرح کردند. مبدأ نینجاها دو سرزمین كوگا و ایگا بوده است. یكی از رهبران یامابوشی ها تلاش كرد كه بین پیروان بودیسم و طرفداران شینتوایسم صلح ایجاد نماید كه نتیجه آن سرازیر شدن جنگجویان دولتی برای سركوبی یاموبوشی ها شد. البته این عمل نیروهای دولتی باعث شد تا یامابوشی ها یا نینجاها به تكمیل فنون رزمی و جنگی خود كه بوسیله آن در برابر دشمنان مقاومت می كردند، بپردازند.
در سال 1192 با شروع دوران فئودال ژاپن تعدادی از طوایف فامیلی نینجاها منشعب شدند و به چریك های حرفه ای و نیروهای سری تبدیل شدند كه به استخدام اربابان ایالات مختلف (دایمیوها) در می آمدند. در بین سال های 1192 و 1333 بعد از میلاد تعداد مكتب های نینجا به 25 مكتب با تكنیك های خاص خود رسید. در اكثر این سال ها دو ایالت (كوگا و ایگا) در ژاپن توسط نینجاها اداره می شد. بعضی از خانواده های نینجا به دلیل جنگ داخلی بین دایموها، به قدرت و نفوذ رسیدند و اغلب در مناطق ایگا و كوگا در شرق دریاچه بیواء اقامت گزیدند.
یك هنرجوی نینجوتسو برای پیروز شدن نیازمند اصول اولیه است كه از جمله برخورداری از روحی قوی، قلبی آزاد، هوشی سرشار، روحیه مبارزه طلبی و شرایط روحی عالی و تمركز حواس می باشد. نینجاها یك سیستم و نظم خاص و دقیقی داشتند كه توسط یك رهبر كه به آن (جونین) می گفتند اداره می شد و به كسانی كه به نینجاها ماموریت می دادند (چونین) می گفتند. به طبقات پائین تر كه ماموریت انجام می دادند (جینین) می گفتند. جینین ها در واقع هیچگاه دستورات را به طور مستقیم از جونین دریافت نمی كردند بلكه چونین ها بعنوان واسطه بین جونین و جینین ها عمل می كردند و دستورات و پیام های جونین را به جینین ها می رساندند. جینین ها برای انجام ماموریت با طرز استفاده اغلب سلاح های زمان خود آشنائی كامل داشتند و روانشناسی جامعه را به خوبی می دانستند و با همدیگر از طریق رمز ارتباط داشتند. اگر احیانا یك نینجا به دام می افتاد و اسیر می شد (كه بسیار كم رخ می داد) مردم او را زجر فراوان می دادند تا بتوانند اسرار آنها را بدست آورند.

1 2