فیلترهای جستجو

کونگ فو

کونگ فو، شناخته شده ترین ریشه ی هنرهای رزمی پیدایش و فلسفه کونگ فو، از جمله پیچیده ترین مسائلی است که می توان به آن پاسخ داد و علاقمندان به راحتی نمی توانند اطلاعات مستندی ازچگونگی شکل گیری این هنر رزمی بدست بیاورند. کونگ فو یک نگرش است بر دنیای جدید، ضمن اینکه دارای یک تاریخچه ی قدیمی می باشد. سرگذشت کونگ فو هم زمان با تاریخچه ی انسان اندیشمند است که در دوازده هزار سال پیش سابقه اولین حرکات فکر و جسم برای اولین بار برای مقابله با محیط زیست و بقای خود، داشته است. اولین کسانی که پی به این نیروی اسرار آمیز بردند، نژاد زرد بودند و چون بعدها فقط از نیروی تن استفاده کردند، اصول ومبانی علمی این راه فراموش شد. اصولاً در سبک های رزمی کسانی بوده اند که دانش پیشینیان را با اندوخته تجربی خویش در آمیخته اند و به مقتضای شرایط زمانی و محیطی خود، بیش از دیگران در معرفی و ارائه یک شیوه رزمی خاص موفق بوده اند. هیچ استادی تا شیوه کلاسیک و اصولی را به طور کامل و دقیق نیاموخته، سبکی را معرفی نکرده است.
تامو بنیانگذار قدیمی ترین شیوه شناخته شده متعارف در کشور چین و جهان است که کونگ فو نام دارد. لغت کونگ فو به معنی: انجام بیشترین کار در کمترین زمان است و کسی که این هنر رزمی را می آموزد، مرد ماهر و تصویری از کار پیوسته و جدی را با خود دارد. گفته می شود کونگ فو حدود 2500 سال پیش در کشور چین توسط مردی به نام درایاما تائیشی یا «تامو» یا «بودهی دارما» یا «دات مور» یا «بودا آدها » کاشف اندیشه برتر و نفوذ روح توانا عرضه شد. درایاما ثابت کرد که انسان قبل ازاینکه به مسائل دنیای خارج خود بیاندیشد بهتر است به خود بیاندیشد وهمین فکر بود که جامعه ی قرن بیستم را با تکان شدید به مکتب خود رهنمون کرد و هم اکنون میلیون ها انسان از کلیه جوامع، مفتون این اندیشه شده اند. درایاما در ابتدا شاگردان را به گرد اندیشه فرو برد و پس از سالیان زیاد ریاضت در توانایی اندیشه، دانست که نیروی اندیشه توانا است ولی تن بی حرکت است. ازهمین جا بود که به منظور نمایش نفوذ اندیشه ی برتر، حرکاتی از دست و پا ابداع نمود. حرکات درایاما با تحول های بسیار به صورت دست و پا و بالاخره متکی به نیروهای دوران به طریقه ی علمی امروز به آن پرداخته می شود، آمیخته ای از هنر تن و روان است که نام آن را کونگ فو نهاده اند. درسال 1900 استادانی از نژاد زرد بگرد هم جمع شدند و اصولی بر ضربات علمی و فنی به نام هنرهای مبارزه ای تنظیم کردند و مربیانی نیز به کشورهای مختلف جهان اعزام داشتند. برخی اعتقاد دارند درایاما ازهندوستان وارد چین شده، اما پژوهش های دقیق تاریخی در حوزه فنون رزمی، وجود شیوه مبارزاتی شبیه به فنون وی را درهندوستان آن زمان تأیید نمی کند. دراین میان نظر «پال پیلوت» مورخ فرانسوی و گروهی دیگر از محققان که معتقدند وی از ایران به چین رفته است، به حقیقت نزدیکتر به نظر می رسد. وجود معابدی که در غرب چین میان کوهستان ها و بعضاً در غارها بنا ء شده و نقش نماد ماه و خورشید «که از مبانی دیدگاه مانی وسایر مخالفین سلسله ساسانی است» بر دیوار آنها، همچنین مطالب تخصصی مطرح شده در مکاتب کونگ فو درباره ی ماه و اشاره اساتید این سبک به ماه و معنی آن در سبک های «پاشی ین چین، نگو چوچوآن» و سایر سبکها و تلفظ چینی کلمه فارسی «تاماه » که همان «تاموست» به همراه خیلی دلایل دیگر بنیانگذار کونگ فو شائولین که شناخته شده ترین ریشه سایر هنرهای رزمی جهان است، رایک ایرانی معرفی می کند. به هر تقدیر، درایاما ازغرب به چین آمد و به «بودتور» رفت و پس از طی مراحل و منازعاتی، امپراتور، آن معبد را دراختار وی گذاشت تا تعلیمات خود را در آنجا بنیاد نهد. این معبد پس از چند دوره تخریب و آتش سوزی و بازسازی، بعدها درزمان سلسله «تانگ» شائولین نام گرفت. درهنگام استقرار تامو در این معبد، هنرجویان وی از فشار خستگی و تمرکز شدید اثنای تمرینات فکری و روحی به ضعف جسمانی شدیدی مبتلا شدند که درایاما را مجبورکرد تمرینات بدنی خواصی را برای جلوگیری از فساد سلولی و افزایش قدرت جسمانی به ایشان عرضه کند. قسمتی ازاین تمرینات «شی آر لوهان شو» یا «آی کی کین کیو» نام دارد که امروزه نیز اگر درست تدریس شود، جزء مفیدترین و سنگین ترین تمرینات بدنی موجود در دنیا است. درا یاما دو کتاب به جای مانده که یکی «یی جین چینگ» نام دارد و در ارتباط با تقویت نیروی جسمانی است و دیگری «شیه سویی جینگ» گفته می شود که ناظر بر تمرینات فکری و تعلیمات روحی است. از کتاب دوم در مراجع رسمی کشور چین بطور علنی اثری دردست نیست و گفته می شود کتاب نخست نیز به طور کامل در اختیار پژوهشگران قرار نگرفته است. درایاما پس از تعلیم شیوه خود، روزی از معبد خارج شد و دیگر هرگز بازنگشت، اثری از مقبره یا قبر او در دست نیست، ولی تصاویری که به او نسبت داده می شود، از چین تا اوکیناوا و از استرالیا تا محله چینی ها درشهرهای مختلف آمریکا، زینت بخش مکان های تمرین هنرهای رزمی است. درحقیقت چهره واقعی درایاما همچون چهره حقیقی فنون او برای همگان روشن نیست، اما نتایج عمل او دراغلب نقاط آسیای جنوب شرقی هم ازنظر آیینی وهم به لحاظ تمرینات بدنی تا امروز باقی مانده است. کونگ فو توآ درایران درسال 1352 توسط بیانگذار آن استاد پروفسور ابراهیم میرزایی با 5 نفر هنرجو فعالیت خود را آغاز نمود و در حال حاضر تعداد علاقه مندان به هزاران نفر در سطح کشور رسیده است و این نشان دهنده ی تیزهوشی و ذکاوت هموطنان است که خیلی زود به فوائد کونگ فوپی بردند و به سوی این ورزش کشیده شدند. کونگ به معنای دانایی و فو به معنای طریقت است و در پیوند این کلمات به کونگ فو طریقت دانایی گفته می شود حرکت در مسیر دانایی و یا گام برداشتن در طریقت دانایی به درک انسان بستگی دارد و درک حاصل نیروی فکر است و فکر نیز در جسم قرار دارد که به آن پایگاه فکر می گویند. کونگ فو یک نگرشی است بر دنیای جدید و جوانانی که دراین اثر هیجان زده بسر می برند وهرگونه اعمال قهرمانی از آنان سلب شده و گاهی گوشه گیری و بی بند و باری آنان را مبتلا ساخته است یک دنیای جدید است، راهی پر قدرت است و روش درست اندیشیدن می باشد.
تاریخچه کونگ فو با ورود بودیهارما و یا به گفته چینی ها تامو از هند به معبد شائولین چین آغاز می گردد. در ضمن معبد شائولین در ایالت هوتان قرار دارد و هنرهای رزمی موجود دنیا از این مکان سر چشمه گرفته است. راهب تامو که مشغول تعلیمات مذهبی به جوانان راهب معبد بود. با توجه به حالات جسمی و روحی آنها شروع به ابداع 18 حرکت فیزیکی کرد . که بعدها همین حرکات جزئی از درس ها و و تعلیمات آنها قرار گرفت و اساس هنرهای رزمی کونگ فو (بوکس چینی) از اینجا شروع شد. بعدها شاگردان راهب توانستند. این حرکات را به خوبی بیاموزند و شروع به گسترش این هنر کنند و مدت کوتاهی معبد شائولین خواستگاه کونگ فو شد و این هنر زیبا کم کم در معابد دیگر نفوذ کرد و بعداً از سالیانی دراز بر اساس بوکس معبد شائولین سبک های دیگری از کونگ فو پدید آمد که سراسر چین رواج یافت و هنر ملی این کشور شد. امروز می توان کونگ فو را در پارک ها، معبد، باشگاها و تمام اماکن عمومی و خصوصی مشاهده کرد. مخصوصاً صبح های زود در هوای پاک و فضاهای زیبا و دلنشین. البته ناگفته نماند که ورزشی را که چینی ها صبح های زود تمرین می کنن شیوه ای از کونگ فوی نرم می باشد که به (تای چی چون) معروف است .
معنای کونگ فو در بین مردم چین
در کل، هنرهای رزمی چین با نام کونگ فو شناخته می شود. کلمه کونگ فو ظاهراً هیج معنای خاصی ندارد. ولی در بعضی از اقوام کونگ فو (مرد دانا) اطلاق می شود و در نزد بعضی دیگر از مردم نیز به (عالی ترین شکل هر چیز) گفته می شود. در مجموع می توان گفت کونگ فو به هنری اطلاق می گردد که بیانگر حرکات فیزیکی موزون دست و پا است. در هر صورت کونگ فو تقریباً همیشه در دست مردان و زنانی بوده است که مورد اعتماد مردم بوده اند. کونگ فو در بین دو گروه رواج بیشتری داشته است. گروه اول جادوگران و جن گیران آن زمان که با نمایش هایی افسونگری و اجرای بعضی از حرکات زیبا و پیچیده در میان قبایل امرار معاش می کردند و این فنون و حرکات مذهبی مخصوص خودشان را به فرزندان خود انتقال می دادند. در بین آن می توان رهبر آنها (تین شید) را نام برد که ارباب آسمانی نام گرفته بود. خاندان وی هزار هشتصد سال بر کوهی (اژدها) در ایالت کیانگ سینگ حکومت داشتند. ضمناً این افراد می توانستند بعد از ازدواج در بین مردم شهرها و روستائیان به راحتی و آزادانه زندگی کنند. گروه دوم راهبان و افراد مذهبی را شامل می شد که این افراد زندگی ساده ای داشتند و فقط از گیاهان تغذیه می کردند و یکی از خصوصیات آنها این بود که باید تا زمانی که زنده هستند مجرد و دور از مسائل مادی باشند آنها در صومعه ها زندگی می کردند. در ضمن برای تلفیق روح و جسم روزه می گرفتند و در همین حال به تمرینات سخت و طاقت فرسای هنرهای رزمی کونگ فو می پرداختند. حضور راهبان پیوسته جهت اصلاح جامعه ملموس بود هر کجا بر کسی ستم می شد این راهبان حاضر بودند. فشارهایی که از طرف حاکمان به افراد زیر دست آنها اعمال می شود، باعث آن گردید که در سال 1911 در چین نهضتی از طرف این مردان اتفاق بیافتد که به انقلاب بوکسورها معروف شد و در حقیقت انقلاب اول نام گرفت.
یکی از راهبان معبد شائولین بنام تی سو در رواج و نشر بوکس معبد شائولین نقش عمده را بر عهده داشت و سال ها در بین راهبان معبد این هنر را رواج می داد. آنها این هنر را به وسیله تقلید از حیوانات و حشرات به مرحله عالی رساندند و این حرکات شامل : حرکات ببر، مار، پلنگ، میمون، مانتیس، درنا، اژدها و دیگر حیوانات می باشد. استادان بزرگ شائولین این هنر را نسل به نسل به شاگردان خود منتقل می کردند و با پیگیری زیاد آن را به کمال رساندند. اما بعد از فتح شائولین، کونگ فو در سراسر چین ممنوع اعلام شد و استادان اصلی شائولین از مرزها گریختند آنها به کشورهایی مانند هنگ کنگ، تایوان و کشورهای غربی رفتند.
اکنون کونگ فوئی که در خارج از چین تعلیم داده می شود به واسطه مهم بودن و اصالت مراجع آن ارزشمند تر و مهم تر از کونگ فوئی است که در چین تعلیم داده می شود. بعدها دولت چین جهت سر و سامان دادن به این هنر رزمی سعی کرد تحت نام ووشو همه سیستم های کونگ فو را منسجم کند. استادان شائولین که در خارج از چین بودند این جریان را تحریم کردند اما ووشو شروع به کار کرده بود و از تمام دنیا جهت نشر این ورزش نماینده می پذیرفت. بعدها برای جلوگیری از انتقاد شدید مشتاقان کونگ فو در کنار معبد شائولین مدرسه هنرهای رزمی شائولین تأسیس شد که این مکان به جهانگردان هنر رزمی ووشو را می آموزد و مدارک شائولین به آنها می دهد. در حال حاضر دهها سبک کونگ فو در حال فعالیت هستند که شاخص ترین آنها: تای چی چوان، پاگواچان، هسینگ آی، وینگ چان، چانگ چوان و نان چوان می باشد که در ووشو نیز همین سبک ها را به عنوان سبکهای اصلی قرار داده اند.
1 2 3