فیلترهای جستجو

بولینگ

بولینگ از آن ورزش هایی است که هم تفریح به حساب می آید و هم ورزش. از سال 1380 که فدراسیون بولینگ در ایران راه افتاد اوضاع برای بازیکنان حرفه ای بهتر شد. بخش تفریحی این ورزش هم که همچنان پرطرفدار و پابرجاست. بولینگ ورزش خاصی به حساب می آید. این جمله را از خیلی از کسانی که دستی در این کار دارند می شود شنید. اما این خاص بودن دلیل بر گران بودن این تفریح نیست. با کمی هزینه می شود حسابی خوش گذراند. تاریخ بولینگ برمی گردد به مصر باستان، البته نه به این صورتی که الان می ببینید. بعد از دوران باستان خیلی ها شروع بولینگ را از آلمان می دانند. قوانین این بازی هم به صورتی که الان در همه جای دنیا بازی می کنند، سال 1895 در نیویورک ثبت شده است. حالا بیش از صد سال است که بولینگ در همه دنیا قوانین خاص خودش را دارد. برای بازی کردن به جز دانستن قوانین به یک کفش و توپ احتیاج دارید.
در چند سال اخیر بولینگ در ایران هم طرفدارهای زیادی پیدا کرده و خیلی ها به صورت یک ورزش حرفه ای آن را دنبال می کنند این ورزش ابتدا به عنوان بازی 5200 سال پیش از میلاد مسیح در مصر وجود داشته است. در بازی های اولیه، سنگی گرد به عنوان توپ که از بین سه قطعه سنگ مرمر انتخاب می شد، به طرف 9 سنگی که به شکل گنبد (به جای پین های امروزی) چیده شده بودند، به صورت چرخشی پرتاب می شده است. این بازی در دانمارک با پرتاب توپ (سنگی گرد) از فاصله 60 پایی (حدود 18 متر) به سمت هدف های سنگی به جای پین انجام می گرفت. این فاصله همان 60 پایی است که امروزه به عنوان اصل اول در بولینگ 10 پین هم به کار می رود.
سال 1335 اولین باشگاه بولینگ ایران در سعادت آباد تهران با 12 خط طبق استاندارد جهانی به صورت غیراتوماتیک افتتاح شد و مورد استفاده قرار گرفت. در این باشگاه کارگری موسوم به «پین بوی» پین ها را جمع کرده و سپس می چید. اوایل سال 1342 باشگاه بولینگ پرسپولیس (عبدو) با خطوطی غیراتوماتیک تأسیس شد. در کنار آن نیز بانک سپه اقدام به تأسیس یک باشگاه بولینگ نمود. شرکت نفت نیز در برخی از مناطق جنوب چند باشگاه بولینگ راه اندازی کرد که فقط مورد استفاده پرسنل شرکت نفت قرار می گرفت. در سال 1353 (1974 میلادی) از آنجایی که قرار بود ایران میزبان مسابقات جام جهانی بولینگ باشد، باشگاه پرسپولیس با استفاده از مهندسان شرکت AMF دستگاه های خود را مجهز به سیستم اتوماتیک پین جمع کن نمود و علاوه بر خطوط موجود 8 خط اتوماتیک دیگر نیز در طبقه فوقانی آن راه اندازی شد و ایران برای اولین بار میزبان مسابقات جام جهانی بولینگ در همین سال شد. بعد از گذشت یک سال سالن بولینگ دیگری با 20 خط کاملاً مکانیکی نصب و راه اندازی شد که این خود قابل توجه بود، چرا که این سالن در زمان خود بزرگترین سالن بولینگ در قاره آسیا بود که متأسفانه در سال 1358 دچار حریق شد و تمامی تجهیزات آن از بین رفت. در سال 1367 سالن بولینگ پرسپولیس مجدداً بازگشایی شد و به نام مجموعه شهید چمران مورد بهره برداری قرار گرفت. در همان سال با پیگیری و همت مرحوم مجید پزنده، فدراسیون بولینگ مجددا پس از 10 سال تعطیلی فعالیت خود را آغاز کرد. سال 1368 نیز اولین مسابقه بولینگ کشوری با حضور بیش از 40 تن از پیشکسوتان آن زمان و تعداد محدودی از افرادی که به تازگی جذب این ورزش شده بودند در تهران برگزار شد. سال 1990 میلادی حضور ایران در مسابقات بین المللی در سطح جهانی و آسیایی پررنگ تر شد و ایران توانست سالانه یا هر دو سال یک بار جایگاه خود را به عنوان عضو کنفدراسیون آسیایی و جهانی بولینگ محکم تر کند. از سال 1382 با همت بخش خصوصی و فدراسیون برای آشنایی هر چه بیشتر ایرانیان و بهره برداری ملی از این ورزش شاد و مفرح، باشگاه های متعددی تشکیل و مشغول به کار شدند.

وسائل و تجهیزات بولینگ

- توپ: وزن توپ های بولینگ به پوند محاسبه می شود. به ظاهر رنگی این توپ ها نگاه نکنید، حسابی سنگین هستند. از 6 پوند تا 16 پوند. هر پوند هم 450 گرم است. با این حساب سبک ترین توپ بولینگ هم 2 کیلو و 700 گرم وزن دارد. پس حواستان باشد که با دست ضعیف یا آسیب دیده نمی شود سراغ این ورزش رفت. هر کسی برای انتخاب توپ باید به دو نکته توجه کند، وزن توپ و اندازه جای انگشتان. باید توپی را انتخاب کنید که از پس پرتاب کردنش بر بیایید. اندازه انگشتتان هم باید به این سه سوراخ روی توپ بخورد تا با کنترل آن را بغلتانید. لایه ی رویی توپ ها پلی اتیلن است. در مرکز توپ ها یک فرم استوانه شکل با جنسی شبیه گچ وجود دارد با تعدادی زائده که به چرخیدن توپ کمک می کنند و جهت آن را هم تعیین می کنند. به توپ های معمولی و آماتور که بیشتر برای تفریح هستند، هاوس بال می گویند. که وقتی به یک سالن بولینگ می روید در اختیارتان می گذارند. ماجرای توپ های حرفه ای کمی فرق می کند. هر بازیکنی توپ شخصی خودش را دارد و برای یک توپ حرفه ای باید ده ها برابر توپ های معمولی هزینه کرد.
- کفش: بولینگ کفش مخصوص خودش را دارد. یکی به خاطر اینکه کفش های معمولی روی لاین سر نمی خورند. بعد همچون کفش های معمولی کف سالن را کثیف می کنند و کیفیتش از بین می رود. بسته به اینکه چپ دست یا راست دست هستید کف یک لنگه از کفشتان یک کفی دارد تا روی لاین سر بخورید و پرتاب خوبی داشته باشید.
- پین: پین همان 10 هدف چوبی است که در انتهای لاین می بینیم. جنس این پین ها ابتدا تمام چوب بود ولی بعدها به خاطر جلوگیری از شکستگی آنها رویشان لایه ای از فایبرگلاس تعبیه کردند. طولشان 25 سانتیمتر است و 1 کیلو و 380 گرم وزن دارند. پین ها به صورت مثلثی و با فاصله 20 سانتیمتر از هم چیده می شوند و همه امتیازات بسته به تعدادی پینی دارد که شما در هر بار می توانید بریزید.
- سالن: مجموعه های ورزشی به طور میانگین 10 لاین برای بازی دارند و روی هر لاین حداکثر 4 نفر می توانند بازی کنند. کف سالن کاملاً پارکت است. قسمت میانی لاین تا یک سوم انتهایی را، روغن می زنند تا توپ سر بخورد. دو قسمت کناری لاین را هم کاتر یا اصطلاحاً جوب می گویند که اگر توپتان وارد آن شود از قسمت اصلی خارج شده و دیگر به پین ها برخورد نمی کند. این فلش هایی هم که کف لاین می بینید برای هدف گیری بهتر است.
- مانیتور: مانیتورها همان صفحه امتیاز است. و برای هر بار ضربه زدن تعداد پین های ریخته شده، امتیازتان و سرعت توپی که پرتاب کردید را برایتان نشان می دهد. برای هر چهار نفری که در یک ردیف بازی می کنند، دو دوربین بالای لاین نصب شده است که اینها را محاسبه می کند.
- تیبل: تیبل یک ست کامل است، شامل دستگاهی که پین ها را می چیند، توپ ها را برمی گرداند و دستگاه دست خشک کن می شود. وقتی که توپ را پرتاب می کنید این دستگاه توپ های ریخته شده را جمع می کند و بعد از آن هم 10 پین جدید برایتان می چیند. توپ را هم از زیر لاین به دستگاهی که کنارتان است برمی گرداند. در انتهای تیبل هم یک دستگاه با باد سرد تعبیه شده است تا وقتی هنگام بازی دستتان عرق کرد با باد آن خشکش کنید.
- دستگاه سوراخ کردن توپ: وقتی بازی حرفه ای می شود هرکسی توپ های خودش را دارد. توپ های حرفه ای را که می خرند رویشان هیچ سوراخی ندارند. با دستگاه و مته های مخصوص که وجود دارد سه سوراخ به اندازه انگشت شصت و دو انگشت میانی روی توپ ایجاد می کنند.
- ساک: ساک ورزشی و تجهیزات اضافه سلیقه ای است و هر کسی با توجه به بودجه اش هزینه می کند. البته این ها جزو هزینه های ورزشکاران حرفه ای این رشته به حساب می آید.
- کیسه توپ: کیسه توپ هم از آن تجهیزات ورزشکاران حرفه ای به حساب می آید و وقتی با یک توپ تان می خواهید به سالن بروید، دیگر لازم نیست تا ساک بزرگی را با خودتان حمل کنید.
- کلودیوم: چون این ورزش با دست انجام می شود بیشترین آسیب را هم روی دست ها و انگشتان دارد. اول از همه اینکه ۳ انگشتی که با آن ها توپ را می گیرید بعد از مدتی تغییر فرم می دهند و زخمی شدنشان هنگام بازی کاملاً طبیعی است. برای اینکه آسیب و خراش های کوچک بازی را متوقف نکند از مایعی لاک مانند به نام کلودیوم استفاده می کنند. باند کوچکی روی ناحیه زخمی می گذارند و بعد آن را روی باند می مالند تا روی زخم ها را بگیرد.


موجود
-70%
مچ بند نایک - Nike Swoosh Wristbands مچ بند نایک - Nike Swoosh Wristbands
مچ بند نایک - Nike Swoosh Wristbands
تومان12,000
تومان40,000
موجود
موجود
موجود
موجود
موجود
-70%
مچ بند نایک - Nike Swoosh Wristbands مچ بند نایک - Nike Swoosh Wristbands
مچ بند نایک - Nike Swoosh Wristbands
تومان12,000
تومان40,000
موجود
موجود
موجود